Cresia de is Gratzias
Sa cresia de is Gratzias, chi fiat sa cresia parrocchiali, est su santuariu prus antigu de sa bidda.
Su cultu po sa Vìrgine de is Gratzias, antiga amparadora de sa bidda, fudit spaniau po cumandu de s'imperatrice Irene Daucas, mammai de Costantinu VI
Sa Cresia fiat stetia fatta in sa parti prus arta de sa bidda, agoa a ingìriu si fiant fattas meda domus, fortzis po da amparai de is prenas ca in cussu perìodu devastant tottus is campus e sa bidda.
Sa cresia fiat meda importanti e fintzas a sa metadi de su sèculu passau fiat considerada comenti un santuariu. Dogna annu in su periudu Marianu, si teniat un pellègrinaggiu innui ddui fiant meda devotus chi beniant de dogna parti : de su Campidanu, de su Montiferru, de sa Planargia, de sa Marmilla e de Arcidanu. S'accurrimentu fiat diventau prus pagu candu fiat cumentzau cussu de sa Vìrgine de s'arrimèdiu, accanta de Aristanis.
Sa Cresia est antimàda de un porticau a tres oridinis de arcus postus asuba de pilastrus e, in sa stessa lìnea, tenit duus campanibis meda simbilis postus a fiancu de sa facciada de sa cresia, custa est una cosa mai bida. Tottu custas cosas, in su segundu livellu, faint un terratzu chi arribat a sa propia altèsa de s'aposentu de is campànas. Sa facciada est serrada in susu de una timpanadura (innui ddui funti tres fentanas) chi signant is costeras de sa crabattura.
Sa Cresia tenit una navada sceti, tres cappellas po dogna parti chi funti scarangiadas. Custas, in foras, signaladas a una a una ma funti aintyru de unmuru intreu. Mentras, aintru, s'aberrint in sa navada cun arcus a tottu sestu, cun stuccus e decoratzionis a cassettonis de sa metadi de su XIX sec.
In su presbitèriu, sa cresia est serrada de un àbsidi cun is bovidas tundas, pintadas de Carlo Contini de su 1933 a su 1936, po incarrigu de su predi de Sabarussa Can. Giuseppe Loy. A sighiri tottu is cappellas a deretta e a manca de s'àbsidi s'agattant sa segrestia e s'arrètoriu de is cunfradis de su Spiridu Santu.